پس انسان چی؟!

                     این یک داستان واقعی است که در ژاپن اتفاق افتاده.
شخصی دیوار خانه اش را برای نوسازی خراب می کرد. خانه های ژاپنی دارای فضایی خالی بین دیوارهای چوبی هستند. این شخص در حین خراب کردن دیوار در بین آن مارمولکی را دید که میخی از بیرون به پایش فرو رفته بود.
دلش سوخت و یک لحظه کنجکاو شد. وقتی میخ را بررسی کرد متعجب شد؛ این میخ ده سال پیش، هنگام ساختن خانه کوبیده شده بود!!!
چه اتفاقی افتاده؟
در یک قسمت تاریک بدون حرکت، مارمولک ده سال در چنین موقعیتی زنده مانده!!!
چنین چیزی امکان ندارد و غیر قابل تصور است.
متحیر از این مساله کارش را تعطیل و مارمولک را مشاهده کرد.
در این مدت چکار می کرده؟ چگونه و چی می خورده؟
همانطور که به مارمولک نگاه می کرد یکدفعه مارمولکی دیگر، با غذایی در دهانش ظاهر شد!!!
مرد شدیدا منقلب شد.
ده سال مراقبت. چه عشقی! چه عشق قشنگی!!!
اگر موجود به این کوچکی بتواند عشقی به این بزرگی داشته باشد پس تصور کنید ما تا چه حد می توانیم عاشق شویم.

   عشق هایتان بزرگ و ارزشمند ...

...

نوشته ی ستاره در ساعت ۱۱:٤٢ ‎ق.ظ در دوشنبه ۱٢ امرداد ،۱۳۸۸

    پيام هاي ديگران()   لینک تگ ها:

 

همیشه میگفت : من از هرچی پسره توی دنیا متنفرم ...همشون سرو ته یه کرباسن ... همشون قلدورن ...همشون بی وجدانن ...اسمشون مرده ولی زدن رو دسته هر چی نامرده ...همشون فلانن ...همشون بهمانن ...همیشه خودش رو بزرگ میدونست و مرد ها رو کوچیک ... همیشه اعتقاد داشت این موجودات کله طاس شکم گنده رو باید گرفت با دمپایی زد ... همیشه ورد زبونش این بود : گول این بی معرفتا رو نخورینا اینا هیچی بارشون نیست فقط بلدن خالی ببندن ... اینا اینطوری ...اینا اونطوری ... از من یاد بگیرین ... من خدای ضد پسرم ... من حال این بی ریختا رو میگیرم ...من ...من...من...من

دیروز اومده جلوی من میزنه زیر گریه و میگه : من ... من ... من عاشق شدم !!!

بهش گفتم آخه آدم حسابی تا پریروز اعتقاد داشتی پسرا الن پسرا بلن حالا عاشق شدی ؟؟؟!!!

به هق هق می افته و میگه: آخه این یکی با بقیه فرق داره ...انگار اصلا پسر نیست ... قلبش پاکه ...

خندم میگیره و بی تفاوت از کنارش میگذرم ...

2 ماه بعدش اونو میبینم کنار یه پسر مو فر و لاغر عین نی ...اونم منو میبینه چشمام پف کرده ، شبش رو به گریه گذرونده بودم ...اومد نزدیک و بهم گفت : قلبش پاکه مگه نه؟؟؟ یادم افتاد به نیشخند اون روزم ترسیدم یه موقع بهم بخنده ... خیلی جدی و بدون شک گفت : همش دروغ بود .....

                                                        ***

سلام اینو خیلی خیلی خیلی وقت پیش نوشتم ولی الان مطلب نداشتم بذارم مجبور شدم همینو بذارم براتون ... خیلی ضعیفه !

...

نوشته ی ستاره در ساعت ۱٠:۱۱ ‎ب.ظ در چهارشنبه ٢٩ آبان ،۱۳۸٧

    پيام هاي ديگران()   لینک تگ ها:

از این زمین ... تا آسمان ... تا بیکران...

نگاه کن !

این لحظه به لحظه گذر عقربه هاست که میبینی و چه ساده میگذری از گذر عمر عقربه ی ثانیه شمار ساعت کوکی ات ...

به ساعت مچی ام  نگاه میکنم  قیمتش ده برابر ساعت توست ... چه فایده ؟ وقتی عقربه ها فقط از یک فرمول پیروی میکنند؟

چه فایده وقتی ثانیه های عمر من بع ثانیه های عمر تو یک قیمت است؟

نگاه کن! از پنچره به حقیقت عشق ... این زلال نعمت است که اینگونه خود نمایی میکند و چه زیبا غرق میشوی در اوج لذت !

من هم نگاه میکنم. . .  حیف! زرو زیور پنجره مرا میگیرد و چه بی ارزش و بی مقدار میفروشم اینهمه زیبایی را به ذره ای دور کوبی پنجره ... چه ساده میگذرم از اینهمه محبت ...

نگاه کن خورشید را !

نه!دست به عینک آفتابی من نزن نور چشم هایم را اذیت میکند بگذار ظلمت چشم هایم را کور کند! بگذار!

تو قدم میزنی .... و چه صاف و سبک ! چه  آسوده قدم بر میداری در سراشیب این کوه بلند ! آرامتر ! آرامتر! بگذار من هم به تو برسم ... میدانم که زیادی کندم ...آخر سنگینی این لباسهاسختی این کفش ها نمیگذارد ...مرد کفش فروش گفته بودهر چه گرانتر پر درد  سر تر !

نه! از درخت بالا نرو مگر بچه شده ای؟

نه نرو ! نرو بالا ! همه نگاهمان میکنند خوب نیست !

نگاهشان کن! چرا همه اینچنین میکنند همه دیوانه اند! من که نمیآیم ...تو هر وقت کارت تمام شد صدایم کن تا باهم برویم ...

سرم را بالا می آورم ...

تو را میبینم ... با دوبال سپید ... به پرواز در میآیی بالای سر من! میخوای من را هم با خودت ببری ... نه ! نه! من نمیآیم... من به همین زمینی بودن عادت دارم ... تو هم نرو بیا با من زمینی باش!

باز  هم اصرار میکنی و من انکار میکنم ... سرم را دوباره پایین می اندازم ... وقتی سرم را بالا میآورم  که رسید های اجناسی که خریده ام زیر دستهایم مچاله شده اند و خودکار سیاه دستم را جوهری کرده ... چند لحظه ای به تو فکر میکنم ... و بعد دوباره حس زمینی بودن مرا میگیرد و  به کارهایم میپردازم ...

...

نوشته ی ستاره در ساعت ٥:٤٩ ‎ب.ظ در پنجشنبه ٢۱ شهریور ،۱۳۸٧

    پيام هاي ديگران()   لینک تگ ها:

یک اشتباه ...

متاسفانه ٢ شنبه برای حذف یکی از وبلاگهام اقدام کردم ولی چون صفحه ی مدیریت هر ۴ وبلاگم باز بود  قاطی شد !‌

خودم وقتی این پایان  رو دیدم کاملا هنگ کرده بودم ...

به هر حال نگران نباشید بنده به این سادگی ها دست از سر شما و این زندگی که کاسه ای از گیلاسه بر نمیدارم

پایدار باشید و سر افراز ....

 

...

نوشته ی ستاره در ساعت ۱:٥٩ ‎ب.ظ در چهارشنبه ٢٠ شهریور ،۱۳۸٧

    پيام هاي ديگران()   لینک تگ ها:

 

          

            پایان

...

نوشته ی ستاره در ساعت ٧:٠٢ ‎ب.ظ در دوشنبه ۱۸ شهریور ،۱۳۸٧

    پيام هاي ديگران()   لینک تگ ها:

نیم نگاهی به ادبیات جهان !

                    

همه میگویند چشم رنگی ها خوش شانسند

چشم آبی ها خوش شانس تر !

اما هیچکس نگفت من چشم مشکی از همه ی چشم رنگی ها خوش شانس ترم .

هیچکس به خوش شانسی های من اشاره نکرد

خوش شانسی هایی که تو  ى  چشم آبی همیشه در انتظارش بودی و هستی ...

خوش شانسی با تو بودن !

                                             ***

مرا از بودن در کنار تو منع کردند

از خورد شدن قلم پا ترساندند

از پاره پاره کردن دفتر شعر هایم ترساندند

مرا از تکه تکه کردن لباس هایم ترساندند

و هیچ چیز لرزه به اندامم نیفکند جز آنکه مادرم گفت : تو رفتنی هستی !

                                         ***

میشینم رو بوم قصه              

                       خالیم از درد و غصه 

 

                                                     من و تو آواز شادی                                                

                                                                           منو تو آغاز راهیم

 

توی راه قصه ی ما

                        آه و اشک وسوز زیاد  هست

                    

                              

                                               توی راه خونه ی ما

                                                               اسم تو قدم قدم ، نفس نفس هست

 

امروز این بالا نشستم

                     عکس تو اینجا تو دستم

                                    

                                          من از این بادیه رستم

                                                          دیگه دروغ به چی نبستم ؟!

                                                                         

                                                                             تا تو رو بدن به دستم

                                           ***

من آغاز میکنم ،‌سفر به سرزمین دور و دراز محبت را ... .

امشب !

تو هم بیا با من ...

نگران کارت بنزینت نباش آنجا دور هست اما به ماشین نیازی نیست ...

خدا دعوتمان کرده .... مجانی !

 

من آغاز میکنم ،‌سفر به سرزمین دور و دراز محبت را ... .

امشب !

تو هم بیا با من ...

نگران سنگینی کول پشتی ات نباش...

اصلا نیازی نیست با خودت چیز زیادی بیاوری

فقط یک رژ لب سرخ با خودت بیاور و چند دانه ای رطب !

رژ لب برای آنکه هروقت به کودکی لبخندی زدی لب هایت پر رنگ تر باشند ...

آن چند دانه خرما هم برای آنکه شیرینی حرف هایت شکرک بزند !

من آغاز میکنم          

امشب !

تو هم بیا با من ...

نه !  دست به کلاه نقاب دار طوسی ات نزن ، من از چیز هایی که نقاب دارند خوشم نمی آید ....

کد خدا هم بر سر در شهرش زده :‌ ورود افراد نقاب دار ممنوع !

من نمیخواهم مارا از هم جدا کنند ! بی نقاب باش خوش چهره ترین !

امشب ! تو هم بیا با من ...

نه ماه من ، کفش کوهی نیازی نیست !

آنجا که میرویم فقط دشت است و دشت ...

ببین ! من پا برهنه ام ...

می خواهیم روی چمن ها بدویم دست در دست هم ...

نگران نباش آنجا باغبان ها دعوایمان نمیکنند ، خودشان هم با ما میدوند

امشب !

 بیا با من ...

نه بهترین ستاره ی شب ها ... به چراغ و فانوس نیازی نداریم

آخر نگاه های ماه من با من است ...

نورش صد آشیان را پر فروغ میسازد ...

تو هم بیا با من !

به تو محتاجم

با تو تا شهر محبت فاصله بی نهایت میشود .

بیا با من ... .

 

پیش نیاز بعد از مرگ سهراب !

 

اینکه چرا برای اولین بار بعد از اولین پستم شعر میذارم اونم از اشعار خودم ! بر میگرده به پنجشنبه شبی ...

 

ساعت 3 نیمه شب بود و اصولا فامیلای ما وقتی به هم میرسن بی خیال خواب میشن !

من و پسر عمو ها و تنها دختر عموم بعد از امتحان انواع و اقصام بازی و سرگرمی های مختلف سر یک سریال تلوزیونی   کارمون به دعوا و سپس کل کل ادبیاتی کشیده شد !

منو دختر عموم با هم ... 3 تا پسر عموها با هم ! .... آقا جاتون خالی اینا ، منظورم آقایونه، کم می آوردن از خودشون کلمه تراوش میکردند ( متوهم !!! هم خانواده و  گرفته شده از کلمه ی توهم !)

بله البته ! اینجاست که آدم به عقل بعضی موجودات روی این کره ی خاکی که بیشتر جمعیت رو هم شامل میشن شک میکنه ...

بگذریم که در کل کل شفاهی  این موجودات کلا کلمی بیش نبودند ولی خوب جهت اندکی خنده و تفریح  و سرگرمی بد هم نبود !

آقا چشمتون نصفه شب بد نبینه این خوش شانس ها اقبالشان خواند و  امتیازات به میزان مطلوب نرسید ... کار به کل کل کتبی رسید و ....

باور کنین من بلد بودم نه به جون خودم جدی دارم میگم اینا (آقایون) تموم کرده بودن بعد  مشغول شمارش معکوس بودن جالبه شمارش معکوسشونم از یک تا ده بود ! خوب از این موجودات واروونه بعید هم نیست!

من هول شدم توی یکی از متن هام نوشتم ...... نوشتم " بقز" ( بغض) هولم کردند ! مهم نیست مهم اینه که  جمیعا آبروی این جماعت باشخصیت ( خانوم ها ) شسته شد !

وای خیلی لحظه ی وحشتناکی بود ... تصور کنین اونا برگشون رو دادن به ما ... ما برگمون رو دادیم به اونا  بعد اول دختر عموم برای اونا رو خوند من هم در مقدار زیادی ذوق غوطه ور شدم چون اصلا متن ما کجا مال اون موجودات رکیک کجا ؟!

بعد نوبت خوندن متن ما رسید از اقبال بلندمون پسر عمو بزرگه شروع کرد به خوندن متن ما ... " و آنجاست که زمین و زمان به هم گره میخورد و جسم بزرگی که شاید همان بقز "

_ چی ؟ بقز ؟!

لطفا صحنه رو از بالا تصور کنین منو دختر عموم یک طرف تخت3 تا پسر عموهام  طرف دیگه ... اتاق با نور قرمز رنگ آباژور نیمه روشن بود و در حساس ترین لحظه که من نیشم تا بنا گوش باز بود و در نهایت بی خیالی به سر میبردم و در حال لاک زدن به ناخن هام بودم این کلمه ی غیر قابل تحمل که در ابتدا توسط پسر عمو بَقُ‌َز تلفظ شد اومد وبه طرز فجیعی ضد حال زد به ما ... در حالی که من داشتم سخنرانیم رو به مناسبت برد خیلی ساده ی گروهمون آماده میکردم !

اصلا اهمیتی نداره اینا برن متوهمشونو درست کنن ( جمله ی تاکیدی و البته تفریحی دختر عمو اینو گفت اونا خنده هاشون از قهقه به ... خلاصه چند درجه ای بالا تر از قهقه بود داشتن قش میکردند ...  )

امتیازات فقط به خاطر یک غلط املایی بسیارساده ! مساوی شد...

از متن ادبی بیرون کشیدیم و نوبت به مشاعره و گفتن شعر رسید ...

من نگاه پر معنایی به دختر عمو انداختم و از هر نیرگ و حیله ای که تونستم استفاده کردم که اینا بی خیال شعر بشن ... ولی نشد که نشد ... آخه منو چه به سرودن شعر ؟ 

توی گنده بازی هم که شده بود مجبور شدیم به خودمون فشار بیاریم و بسراییم همی !

اول پیچوندم به بهانه ی دادن پاسخ مثبت به سوال طبیعی ( قضای  حاجت ) رفتم بالا و خواستم از توی کامپیوترم از اشعار دوستان نمونه برداری سطحی به عمل بیارم که وجدانم قبول نکرد ...

احساس کردم واقعا برام سوال پیش اومده ... رفع رجوع کردم و برگشتم به اتاق ...

وقتی برگشتم با ناجور ترین صحنه ی ممکن مواجه شدم !

 دختر عمو تنها شانس من خوابش برده بود ! من تصمیم داشتم با وجود دلگرمی ای مثل میترا از اول تا آخر این مرحله فقط نقش ماشین تایپ رو بازی کنم ولی میترا خوابیده بود ! تازه جای من رو هم گرفته بود ...

_ من خیلی خوابم میاد  ؟

این پسر عمو نگاهی به اون پسر عمو اون پسر عمو نگاهی به این پسر عمو و خلاصه نگاه های پسر عمو ها به هم و :

_‌ بعد از این مرحله امتیاز ها رو میشمارم میریم می خوابیم ...

_ تو رو خدا بی خیال ...

به ساعتم نگاهی انداختم و ... :‌ واااااای ساعت پنج و ده دقیقه اس ...

_ ببین دبه نکن ... نمیتونی شعر بگی بگو نمیتونم امتیاز این مرحله رو واگذار کن به ما و خیال همه رو راحت کن ...

بگذریم که من یه جوری به این موجود نگاه کردم که ... آخی دلم براش ریش ریش شد...

خلاصه شروع کردیم ...

این مرحله هیچ زمان خاصی نداشت یعنی هر کس تا هر وقت دلش خواست میتونست لفتش بده اشعار بنده به همون ترتیبیه که میبینین ... من تموم کردم چند لحظه بعد از من هم اونا تموم کردند .... برگه هامون رو عوض کردیم و ... پسر عمو بزرگه چنان قهقه میزد !  خداییش این یک جا رو حق داشت مال اون کجا .. مال من کجا ؟!

_‌یعنی تو هنوز فرق دکلمه رو با شعر نمیدونی ؟

_ یعنی تو که اینقدر ادعات میشه هنوز فرق 2 بیتی رو با 8 بیتی نمیفهمی ؟

_ اون کجاش هشت بیتیه ؟

_ البته درست میفرمایید این بیشتر شبیه مدل موی کوتاه بلند میمونه !

_ مهم اینه که از خودم مدل نساختم ...

_ میتونم میسازم حرفیه ؟!

ولی واقعا به نوشته ی منم میگن شعر ... نه خداییش تنها فرقش با شعرنو اینه که شعر  نو اصولا  حالت عرفانی داره و البته جهت هم داره من نمیتونستم جهت بدم به شعر هام خوب شعر منم نسبتا نو بود ! ...آخه پسر عموی من شاعریه برای خودش  راه به راه شعر میگه ... من یک بار اومدم تو زندگیم شعر بگم  ... همه ابراز امیدواری کردند که اگه کلا شعر گفتن رو بذارم کنار میتونم نویسنده ی خوبی باشم (!)

شعر بعدی رو که گفتم برای دوستان سوال پیش اومده بود که این تو کیه ؟! بدون شک من که منم این تو کیه ؟ باور کنین من روحمم خبر نداره این تو کیه این تو یه تویی هست دیگه من چه میدونم ؟!

نمیدونم چی شد که پسر عمو کوچیکم خوابید ... بزرگه رفت دستشویی وسطیه رفت آب بخوره منم اون آخریه  رو نوشتم بعد دیگه وسطاش بود که فکر کنم خوابم برده بود اگر هم اشتباه نکنم اون وقتی که دانیال  رفت آب بخوره ساعت 6 بود ...

وقتی بیدار شدم دیدم خودم پایین تخت خوابیده بودم  ... از پسر عمو بزرگه خبری نبود اون 3 تا هم رو تخت اند ...

صبح یعنی منظورم اینه که بعد از ظهر هم که بیدار شدیم دیگه کسی از کل کل حرفی نزد ...

شب هم ساعت 8 که مامانشون اومد دنبالشون و رفتن من رفتم توی اتاقم دیدم خبری از برگه ها نیست ... بعد از اونجایی که اینا همشون هر روز خرابن رو سر ما شنبه بعد از اینکه رفتند اومدم توی اتاقم دیدم  برگه های من چسبونده شده به در کمد و زیرش با خط مورچه ایه پسر عمو نوشته شده : تو شاعر بی نظیری میشی  ... خوش چهره ترین ستاره ی شبها ... راستی نگفتی اون تو کی بود ... خودم فهمیدم منو میگی نخواستم جلو بچه ها بگم    

...

نوشته ی ستاره در ساعت ٦:۱۸ ‎ب.ظ در چهارشنبه ۱۳ شهریور ،۱۳۸٧

    پيام هاي ديگران()   لینک تگ ها:

...

               دوری زار.... دوری 5 زار ... دووووووووووووری زار.................

 

کوچه ی خاکی و بچه های قد و نیم قدی که از فرط بی کاری حوصله شان سر رفته و دم در خانه ها نشسته اند و سنگ پرت میکنند...............

 شاید در انتظار یک صدای آشنا که نوید بخش دنیایی دیگر است ، دنیایی فرا تر از سنگ و خاک و توپ؛ و در لحظه ای نه چندان دور صدای بم و مردانه و محزون پیرمرد ،پیر مرد تکیده و لاغر، و شاید در غم همیشگی نان .... و فریاد و صدا و جیغ های مفرح بچه ها خلاصه در صدای غمزده ی او ... چشمهای ملتمس او که نگاه های مظلوم بچه ها را در خود جای میدهد و شاید تنها وجه تشابه او با بچه ها همین نگاه های معصوم است که همه به دستها و کیف دستی مادرها متمرکزا ند ...و تو که در لحظه ای نه چندان دور روی یکی از کابین های چرخ و فلک دستی پیرمرد جا خوش کرده ای و من که انگار دنیا توی دستهایم زندگی ای دوباره پیدا کرده و خدایی دیگر یافته ... و تو که آرزو میکنی این 5 زار هرگز تمام نشود... و خنده ی قاه قاه دختر بچه ی بالا سری من ...

حالا که میرویم شهر بازی بزرگترین چرخ و فلک شهرمان از آن دور دور ها خود نمایی میکند هیچوقت هم دوری 5 زار نیست هیچوقت هم دنیا توی دست هایم نیست هیچوقت هم قاه قاه خنده های دختر بچه ها از بالا و پایین مرا به دنیایی تازه نمیبرد ...در نهایت تکنولوژی خبری از پیر مرد نیست   مادرم بهم گفت او سالها پیش مرده ... حیف خبری از پیر مرد نیست دیگر پیرمردی نیست مسئول چرخ و فلک پسرک جوان و هیزی است که گاهی با آن چشم های سبزش که من خوب میدانم لنز است زل میزند توی چشم های دختر های خوش هیکل برنز ...  .

 

 

دوووووووووووووووووووووری زار ..................................................

                                      *‌*‌*‌‌‌

 

            لبتون خندون ، چرخ و فلکتون به راه

 

 

...

نوشته ی ستاره در ساعت ٧:۱٢ ‎ب.ظ در چهارشنبه ٢ امرداد ،۱۳۸٧

    پيام هاي ديگران()   لینک تگ ها:

جاودان

           با نیشخند و به حالت مسخره ای گفتم : حالا غصه نخور خدا روزی رسونه ... .

خفه گفت : آره خدا کریمه بعد زیر لب انگار غرولندی کرده باشد و آهسته تر از پیش گفت : همیشه دارم همین و میگم پس کو اون خدای روزی رسون ؟

نخواستم به حرفش دامن زده باشم ، وا نمود کردم که نفهمیدم چه گفت و سرم را پایین انداختم و به جعبه ی آدامسی که نیم ساعت پیش ، از روی نگرانی و شاید هم عصبانیت از میان دستانش کوبیده شد زمین چشم دوختم ... بین تمام دختر های کولی و دست فروش 6 چهار راه این منطقه ، او از همه با خدا تر است ، اما زشت تر ! تازه سیبیل هم دارد ،  مامان صدیق بهش میگوید پشمالو !

تازه وقتی بچه ها ، آن جا ،پیش مامان صدیق صاحب کارمان باشند ، ابرو هایش را میگیرند دست و تا میشود بهش میخندند ! برای همین خیلی کم میرود پیش مامان ، اگر هم رفت ، وقتی میرود که همه سر چهار راه ها مشغول کارند ...!

همه بارها بهش گفتیم که مثل ما هر ماه بیاید آرایشگاه مامان ، بالا شهر. کجا بود ؟ آهان الهیه . ولی میگوید  از پسر صدیقه جان که اسمش بابک است  خوشش نمی اید ،میگوید هر دفعه به یکی گیر میدهد ...! آره راست میگوید  هر وقت میرویم آرایشگاه کارمان آنقدر طول میکشد که ساعت کار آرایشگاه تمام میشود و بابک می اید دم در ... راستش گاهی فکر میکنم صدیق خانوم از قصد اینقدر لفتش میدهد ، بابک زنگ میزند و صدیق خانم خودش یکی را انتخاب میکند که برود در را باز کند بعد که می اید دم در ، بلند سلام میکند  و مادرش میگوید :" بیا  تو خودین (!) " وقتی می اید تو بوی تند  عطر مردانه در یک لحظه تا ته ته ته بینی ات میرود و بر میگردد ! همیشه تیپ اسپرت میزند و از لیلا قد بلنده ی ما که فکر کنم صد ، صد و هفتاد و پنج شش سانت است  ،  یک سروگردن همچین بلند  تر میزند! می اید تو ، با مادرش رو بوسی میکند و با ما دست میدهد .  یادم می آید یک بار وقتی رسید به آذر و باهاش  دست داد آذر یواشکی و از روی ذوقی که نمیدانم چه دلیلی داشت گفت :"چقدر دستاش گنده و باحاله ! " ، بابک نگاه پر محبتی به آذر انداخت  و گفت:" خوشت میاد ؟ " آذر هم خجالت کشید  و سرش را انداخت پایین ولی لبخندش هنوز محو نشده بود !شاید  نمیدانست این آخرین باریست که توی کل زندگی اش لبخند میزند ، اگر میدانست ، شاید هرگز در آن لحظه  تبسمی بر لب نداشت ! آن روز صدیق خانم آذر را نگه داشت تا باهاشان برود منزل  و شام بخورند راستش همه مان دوست داشتیم برویم ولی صدیق خانم اصلا رو نشان نمیداد ، اگر هم میداد ، آن روی بدش  را که خیلی هم سگی بود نشان میداد ...آن شب گذشت و... فرداش دیگر آذر را  ندیدیم دو سه روزی گذشت که پریرخ از بچه های منطقه ی بالاشهر  برایم خبر آورد آذر را توی یکی از چهار راه های محله ی  خودشان  دیده ... منم نامردی نکردم و به خاطر ارضای حسکنجکاوی ام  هم که شده بود خودم را رساندم به چهار راه ... راست میگفت آذر بود ولی مدلش یک جورایی عوض شده بود قیافش از دور زیاد خوب قابل شناسایی نبود برای همین بارها شک کردم که شاید آذر نیست (!) بالاخره خودم را رساندم بهش و از پشت کوبیدم به شانه اش بیچاره اینقدر ترسید که جعبه از دستش افتاد :

آذر _ چی کار میکنی؟

دل دل کردم و بالاخره حرفم را زدم : کجا بودی کلک ؟

دستم را که هنوز روی شانه اش بود با  اشاره ای پس زد و گفت : گم شو حال و حوصلت و ندارم

بله درست فهمیدم خیلی فرق کرده بود دیگر الکی نمیخندید ، یا واضح تر بگویم اصلا نمیخندید و بد اخلاق ! رنگش هم  باز تر شده بود و انگار هیکلش هم یک تغیراتی کرده بود اما تا آمدم بفهمم چی شده جعبه ی آدامس را ول کرد و دوید آنقدر تند می دوید  که حتی نگاهم هم  به گردش نرسید ... آره آذر رفت و دیگر پیدایش نشد از آن به بعد یاد گرفتم هر حرفی را  سر وقتش بزنم ! آذر رفت  مثل سودابه مثل سمیه مثل  یلدا مثل ... مثل ... مثل ... !

 

ساره یا همان پشمالوی صدیق خانم  یک روز وقتی حرف بابک و آذر و آرایشگاه کشیده شده بود وسط  به ام گفت : " من شک دارم این بابک واقعا پسرش باشه " حرفش را قطع کردم و با نیشخندی گفتم : " به مامان میگم حالا بگو ببینم چرا این فکر و کردی ؟ " تصنعی  خندید و گفت : هیچی بابا همینجوری این حرف و زدم میخواستم ببینم تو چی میگی !

بعد بحث را عوض کرد  و حرف قیمت آدامس ها را کشید وسط من هم واقعا فراموش کردم ، حرفی را که زد !

 

 _ دارم میرم .... الهام دارم میرم ... یوهو دارم میرما حواست اینجاست ؟!

دستش را جلوی صورتم آورد و چند بار تکان داد

_ هان!؟ هان!؟ چی ؟

_ کجایی تو !؟ گفتم دارم میرم

_ آهان داشتم فکر میکردم  ... چی؟! کجا ؟‌ بمون همینجا کجا میخوای بری این وقت شب؟

دستش را روی زمین گذاشت و سخت  بلند شد :

_ برم پیش این مریم ببینم درباره داداشی چی میگه ؟‌میخوام ازش خبر بگیرم

_‌باشه زود برگرد ... .

نگاهم را به هیکلش دوختم که از پشت کاملا مردانه به نظر میرسید ... نه! هیکل خوبی هم نداشت ... اما ... اما چنان صدایی داشت که گاهی فکر میکنم با خدا نسبتی چیزی دارد جدا ! شاید واقعا قضیه پارتی بازی بوده  !  صدایی که در هر زمان ممکن است فقط یکی از آنها در کل دنیا وجود داشته باشد !!!

دوباره فکر گذشته ها به طرفم هجوم آورد ...

جعبه ی 50 تایی آدامس های موزی را جلوی شیشه ی ماشین ها میگرفت وتعارف میزد ، مرد هایی که حتی فکرش را هم نمیکردی بر میگشتند و نگاهش میکردند بعد با ته ته په ته میپرسیدند :‌بله ؟!!! و حرفش را دوباره تکرار میکرد :"‌آدامس بدم خدمتتون ؟ قیمتش فرقی نمیکنه  آقا ، باور کنین قیمتش فرقی نداره با مغازه ها " و به خاطرفقط چند کلمه ی دیگر هم که شده  ازش آدامس میخریدند !!!! " چقدر میشه ؟ توی یه بستش چند تا هست ؟ چند سالته ؟ روزی چند تا میفروشی ؟‌ یا حتی این سوال که کارو کاسبی چطوره ؟" شما باور میکنید ؟ یک دخترک کولی چرک ، که پشت لب دارد و ابرو های به هم پیوسته اش شما را به یاد فیلم های قدیمی ایرانی می اندازد! دخترک سبزه ، با هیکل مردانه و بوی تندعرق ، که با بوی  دود مخلوط شده ... این دخترک چنین صدایی دارد و مرد ها به هر بهانه ای میخواهند صدایش را بشنوند مرد هایی که به زیبا ترین دختر های سر خیابان که انواع و اقصام رژ های 24 ساعته  را به لب دارند و با اشوه حرف میزنند و مانکنی راه میروند و  اتو میزنند محل سگ هم نمیگذارند ! آنوقت یک دختر بچه ی کولی کم سواد (!) هه!

 

دیگر مدتها بود کار و کاسبی آدامس فروشی و سر چهار راه هاایستادن به هر بهانه ای، از گدایی گرفته  تا دکه  داری کساد شده بود و اگر کسی واقعا خیال زنده ماندن و زندگی کردن داشت باید فکر کار تازه ای را میکرد . بیچاره ساره  که تازه در این اوضاع بی پولی ، برادرش، البته برادر نا تنی اش هم مریض شده و باید خرج او را هم بدهد. برادر نا تنی ،نا تنی ، برادر ناتنی ای، که شاید از صد تا برادر تنی هم، تنی تر باشد ، برادری که او هم مثل خود ما که یک روزی پنج شش سالمان بود و از اینور به آنور دنبال مردم راه میافتادیم و گدایی میکردیم دنبال ماشین های مدل بالا میکرد و طلب یک سکه ی 5 تومانی را داشت ،  برادری که از روی مهر و عشق کودکی و شاید سادگی ، اسم ساره را میگذارد خواهر(!) و .... حالا پسر بچه باید توی سرمای نیمه شب های تهران، زیر باران، توی تب بسوزد و توی دست مشت شده اش که نمیخواهد به کسی نشان بدهد لخته ی خون پیدا میشود (!) و حالا همه ی امید پسر بچه در دستان خواهرش خلاصه میشود ، خواهری که آه ندارد با ناله سودا کند اگر کفن داشت یک راست میرفت توش و دیگر محال بود که ازش بیرون بیاید ... !  

همش تغصیر این وزارت خانه هاست تغصیر این رییس ها تقصیر این شهر داری ها تقصیر این شورای شهراست، در نهایت رفاه و آسایش توی دفترشان در بالا شهر که تابستانها کولر دارد ، زمستان ها بخاری   مینشینند ، از پشت میز مصوبه هایی را که حتی یک دور درست رو خوانی نشده را امضا میکنند ، بعد اینور آنور جار میزنند و از قوانین و اهداف و شرایط و .... از همین چیز ها دم میزنند یک کمی هم فکر نمیکنند، نمیگویند من بیچاره که هیچ کاری بلد نیستم جز آرتیست بازی باید بروم چه کار کنم ؟ نمیگویند من فلک زده که نه قیافه دارم نه سرمایه نه پدر و مادر درست حسابی ، توی این شرایط باید بروم کجا و چه مدل خاکی به سرم بریزم ؟ اینها نه بدبختی دیدند نه میدانند باید با بدبخت هایی مثل من چه کار کنند !

 گاهی وقت ها که شب ها تا دیر وقت با ساره بیداریم و خوابمان نمیبرد ، میبینم که مثل دختر اعیانی هایی که خودشان را برای دوست پسر هاشان لوس میکنند و با یک اشاره میزنند زیر گریه، گریه میکند با این تفاوت که گریه ی ساره تنها دلیلی که نداره لوس بازی است ... . وقتی ازش میپرسم چرا دارد گریه میکند  بهم میگوید  دوست دارد بداند پدر و مادرش که  هستند ؟ چه هستند ؟  ولی هر چه به ذهنش فشار میاورد که چیزی ازآن روزها به یادش بیاید کمتر میابد!  نمیشود!یعنی چیزی یادش نمی اید ! یعنی انگار اصلا آن روزهایی وجود ندارند ،  انگار ساره از وقتی به دنیا امده یک دختر بچه ی 4 ساله ی گدا بوده .... . امشب من سعی میکنم چیزی از گذشته هایم را به یاد بیاورم ، حالا دقیقا احساس ساره را  درک میکنم ... احساس هیچ بودن شاید هم اصلا نبودن ! احساس بی اصلی کردن! احساس بی کسی کردن! احساس پوچی! و چه به وضوح توی این لحظات میفهمی که تو تنهایی ... تو تنهایی .... تنهایی ... تنها (!).

زیییییییییییییییییییییییییییینگ

با جیغ خفه ای کمی از جایم میپرم و بعد ملتفت میشوم که احتمالا ساره دارداینچنین با وحشت زنگ میزند  با عجله خودم را به در میرسانم و با یک اشاره در باز میشود ... میشد توی چشمهای دخترکی که حالا دقیقا توی درگاه درب ورودی خانه  ایستاده و میخواهد از نگاه کردن  توی چشم هایت طفره برود فهمید ، او هم حالا دارد دقیقا به مادری فکر میکند که احتمالا اصلا وجود نداشته ! نگاهم را به زمین میدهم و خودم را از درگاه در کنار میکشم

- از برادر کوچولوت چه خبر ؟

- خوب نیست ! میگن سل ِ

- سل ؟‌

اشک هایش را از من پنهان میکند و خودش را به حوضچه ی وسط حیاط میرساند

- میخوای چی کار کنی ؟ درمان میشه ؟

- مریم میگفت دوا داره !امیدش به منه منم امیدم به خداست ...

- خدا ؟ بی ربط نگو !

حرفم را خوردم و بسته زمزمه کردم :" ببخشید ! " آخر آدم های بدبخت بی چاره ای مثل من  که شب به زور میتوانند یک تکه نان دست وپا کنند تا از گرسنگی خواب به خواب نروند خدایشان کجا بود ؟ چند دقیقه سکوت و بعد صدای زنانه و عجیبش ، که آهنگش با آهنگ آهسته ی شیری که توی آب حوضچه باز بود میخواند ، به دل سکوت چنگ انداخت و از صحنه راندش : میبرمش بیمارستان .

- با کدووم پول ؟

- از صدیقه میگیرم

- تو !! ؟‌میخوای از اون بگیری !! ؟‌عمراً بهت بده ! با کلی منت و شرط شاید ، تازه شاید بده!

آهی عمیق و :

- فکر کردی من خوشم میاد دستم و جلو اون دراز کنم ؟ مجبورم ، مجبورم به خاطر علی ، به خاطر داداشی ، مجبورم ، به خاطرش هر کاری میکنم الهام میفهمی ؟ هر کاری

- باشه باشه حالا احساساتی نشو خواهشاً ما آبغوره نمیخوایما بپا اینجا کارخونه راه نندازی !

برای دلخوشی هم که شده بود گوشه ی لبش را با هزار بد بختی که کاملا معلوم بود  به زور با درد سراست بالا کشید .

تا سرم را گذاشتم زمین خوابم برد ، ولی نمیدانم او کی خوابید ! به هر حال صبح زود تر از من بلند شد و رفت، شاید هم اصلا نخوابیده بود!

نمیدانم چه شد که تا توی چهار راه همیشگی دیدمش تصمیم گرفتم آن پیشنهاد را بدهم :

- سلام

- اِ سلام صبحت به خیر

- صبح توام به خیر بهتری ؟

- به لطف خدا بد نیستم

- اممم میگم ، علی چطوره ؟

نگاهش را به من دوخت و در یک آن انگار میخواستند بهم بگویند مامان داشتم و اینهمه سال توی الهیه ، همسایه ی دیوار به دیوار صدیقه بوده و وقتی 3 سالم بوده صدیقه من را دزدیده و بی انصاف به این روز و شکل درم آورده !  چیزی که بعد ها فهمیدم.

  - اومدی اینو ازم بپرسی ؟

سعی کردم برای یکبار هم که شده دست از دست و پا چلفتی بازی بردارم و به همه بفهمانم که من کودن نیستم به همه بفهمانم که دیگر بزرگ شده ام و میتوانم هر چیزی را به هر کسی بگویم حتی به آدم مغرور و با جذبه ای مثل ساره ، بله حتی به ساره !

- اِ میخواستم بهت بگم اگه خواستی من میتونم ... یعنی بلدم ... یعنی میخواستم بگم ...

حس کردم نفس کم آورده ام ، احساس کردم اگر یک کلمه ، فقط یک کلمه ی دیگر بگویم تمام هوای دو رو برم خالی میشود وشاید دیگر مجالی برای نفس کشیدن پیدا نکنم تا همان جا کافی بود حرفم را قطع کردم و تا توانستم نفس کشیدم به جای همه ی مرده هایی که فرصتش را پیدا نکردند فقط نفس کشیدم نفس کشیدم

دستش را روی گونه ام گذاشت و :

- الهام جان من ترسناکم ؟‌

دفعه ی اولی بود که کسی من را اینگونه با محبت صدا میکرد و پشت بند اسمم " جان "  میگذاشت ... میخواستم ازش بخواهم که یکبار دیگر هم همانطوری صدایم کند اما ... .

- نه نه اصلا ... راستش میترسم از دستم دلخور بشی

- نگاهش را به درخت بید آن طرف خیابان سپرد و :

- اگه فکر میکنی تا این حد حرف بد و وحشتناکیه که ممکنه بین ما رو بهم بزنه پس شاید بهتر باشه نگی

- فکر نکنم اینطوری باشه

- خیلی خوب پس بگو خواهش میکنم باید بفروشم ...

تمام حواسم را متمرکز کردم که میخواهم از چه کلماتی استفاده کنم یادم به آن لحنش افتاد همان وقتی که بهم گفت " الهام جان " حالا دیگر راحت تر حرفم را میزدم

- اگه خواستی من برات پول و از صدیقه میگیرم

از من به جعبه ی آدامس و دوباره به من نگاه کرد و با تبسمی که کم میشد در چهره ی جدی و غم زده اش دید گفت : اینهمه ترس و لرز برای گفتن این مطلب ؟‌ سرم را به نشانه ی تایید تکان دادم و مثلا خوشحالم از اینکه بهم چیزی نگفت ولی همه ی اینها بازی بود دروغ بود الکی بود نمیخواستم این حرف را بهش بزنم حالا چقدر خوشحالم که آن حرفه همان حرف اصلی را نزدم ! گوشه ی لبم را بی اختیار بالا می آورم و به خودم افتخار میکنم که تا این حد ترسو و بی عرضه هستم

- اگه برام این کارو بکنی واقعا ممنونت میشم ، راست میگی اینطوری بهتره رابطه ی تو با اون خیلی بهتر از رابطه ی منه !

- این کارو میکنم همین امروز عصر میرم سراغش.

 چشمک زدم و با اشاره از هم خداحافظی کردیم

تصمیم گرفتم من هم در درمان علی برادر خواهرم ،( خواهر جدیدم )، نقشی داشته باشم ... میخواستم این چند وقت تا جایی که خرج زندگی مهلت میدهد در آمدم را برای بیمارستان علی بدهم ... !

 

آن روز کار و کاسبی که افتضاح بود! تمام امیدم رفته بود به کیسه ی مال و اموال صدیقه و فقط نمیدانستم چطوری توی آن چشم های ارزق شامی اش نگاه کنم و خواسته ام را بگویم

تا غروب 3 ،4 ساعتی مانده بود با بدبختی خودم را رساندم دم در آرایشگاه و زنگ زدم ، آیفون تصویری داشتند و میدانستم اگر قیافه ام را ببیند جزء محالات به شمار میاید که جواب بدهد زنگ زدم و خودم را کشیدم کنار که تا دلش میخواهد به منظره ی کوچه نگاه کند و لذت ببرد !  یه کمی حدود 30 ثانیه از زنگ زدنم گذشت که آیفن را برداشت : بفرمایید ؟!

- میشه در و باز کنین؟

- شما ؟!

- من ؟ الهام !

- چرا خودتو نشون نمیدی ؟

- همینجوری. ببخشید ! میشه درو باز کنین؟

- آخه ... .

نمیدانم چرا اما باز کرد باز کرد و من مات و مبهوت ماندم ، شاید دفعه ی اولی که واقعا به خدای ساره ایمان آوردم همان وقت بود ... در را باز کرد و من در نهایت ناباوری قدم در آرایشگاه صدیقه گذاشتم ... .

17 طبقه خانه بود و من احتمالا باید از پله استفاده میکردم  چون حتی بلد نبودم در آسانسور را باز کنم ... . چهار شاید هم پنج تا پله رفتم بالا که : وایستا  ببینم ! نرو بالا !

صدای خودش بود از پایین ... دقیقا از 5 پله پایین تر ، برگشتم و دیدم لب و لوچه اش آویزان منتظر جواب من مانده ... دوست داشتم بهش بگویم که خیلی بی ریخته اما خوب نمیشد !

- کارتون داشتم

آرام تر از پیش و به حالت زمزمه گفت بنال بینم چی میخوای ! زودتر گورتو گم کن یه وقت کسی میبیندت آبروم میره زود تر بگو ببینم چه گندی زدی؟

- راستش ...

میدانستم این یکی مثل ساره نیست که با مهربانی از من بپرسد  که ترسناک است  یا نه! بعد هم منتظر جواب بماند چون خودش خیلی خوب میداند که ترسناک است یک چیزی هم آنطرف تر ...

- ازتون یه کمی پول میخوام صدیقه خانوم ...

- پول ؟ میخوای چی کار ؟

- راستش ... علی ، خانوم ،علی مریضه؛ میگن سل داره ،بیچاره میمیره اگه درمون نشه ... !

- علی غلط کرد با تو! فکر کردی من نفهمم ؟ نمیفهمم این نقشتونه ؟ یه گندی بالا آوردین ، یا یه چیزی می خواین علی رو بهونه کردین ... مواد میخوای آره ؟ خودم برات جور میکنم حالا گم شو

توی فکر فرو میروم ، مواد ! بی انصاف از بچگی همه مان را معتاد کرده !

- نه به جون خودم ، نه به قرآن ، به خدا حالش..........

حرفم تمام نشده بود صدای قاه قاه خنده اش کل راهرو را گرفت و بعد خودش را کنترل کرد و گفت: خیلی خوب اگه به خدا قسم میخوری یه کمکی بهت میکنم

قدمکی جلوتر آمد و آرام زمزمه کرد : برو از همون خدات پولو بگیر و دوباره چنان خندید که حس کردم الان شیشه ها رو سرم میشکنند ...

توی چشمهایش غرق میشوم و خودم را پایین میکشم سنگین قدم بر میدارم و از خانه دور میشوم  دور میشوم آنقدر ناراحتم که حتی متوجه خیابان هم نیستم شاید هم میخواهم نقشه ی چند ساله ام را عملی کنم شاید تنها امیدم لاستیک خودرو ها و مشکی عجیب و لذت بخش آسفالت ها ست ... شاید !

 

دستم را بالا می آورم چند لحظه ای فکر میکنم مصمم میشوم و زنگ میزنم زنگ اول ، دوم ، سوم ، چهارم ... نچ گویا خیال ندارد باز کند ... شاید نیست آره حتما رفته از علی خبر بگیرد فکر کنم با این فکر یک جورایی خوشحال میشوم از خدا تشکر میکنم که لحظه ی دیدارمان را عقب تر می اندازد  کلید را توی قفل میچرخانم  انگار این دل من است که انگونه دارد تلاش میکند که زود تر رهایی بیابد از این غروب دردناک ! در ناله ای میکند و در آنی باز و بسته میشود ...

بچه های در و همسایه توی حیاط مثل عقده ای های توپ ندیده دنبال توپ میکنند و یکیشان هم هی اسم زندان را می آورد ! دقیقا نمیدانم ، بین زندان و فوتبال و توپ و دویدن چه رابطه ای برقرار است؛ اما حتما هست که تا یک گل میزند میگوید از زندان یاد گرفته ! زنها توی نیم وجب حوض رخت میشورند و دختر ها برای هم فرق وسط باز میکنند و در گوش هم دیگر پچ پچ میکنند و بعد نخودی میخندند !

به اتاقمان نگاه میکنم از چراغ روشنش پیداست قبل از من آمده سر زده به خانه کمی حرص میخورم که چرا لامپ را خاموش نکرده و یکبار دیگر هم خدا را شکر میکنم !

در را با فشاری نا چیز باز میکنم و خودم را پرت میکنم تو و ... و.... دهانم بسته میماند کلمات فراموشم میشود اتاق تاریک میشود و فقط میشود یعنی میتوانم 2 جسم را که وسط اتاق شل شده اند ببینم ... ساره  که توی بغل زنی شیک پوش فرو رفته و انگار 20 سال است که میشناسدش چهره ی زن برای لحظه ای از جلوی چشمانم میگذرد و من خود را توی یک فروشگاه بزرگ میبینم دست در دست زنی اینچنین من و دخترکی سبزه با ابرو های به هم پیوسته که گاهی با هم دعوا میکنیم و گاهی با همان زبان بچگی حرف هایی را بین هم رد و بدل میکنیم  لحظه ای که دست زن را ول میکنیم و به بهانه ی رسیدن به غرفه ی شکلات به طرفی دیگر می دویم  انگار پرده عوض میشود زنکی یک شکلات گرد  به دستم میدهد و من را بغل میکند و از فروشگاه میرویم ! دیگر چیزی به یاد نمی آورم سرم را که از درد دارد منفجر میشود میگیرم و دنبال فرصتی میگردم که برای اولین بار توی اینهمه وقت مادرم را صدا کنم و به ساره بگویم خواهر و به خدا بگویم که دوستش دارم ! جسم گنده ی گلویم بد موقع میترکد و گریه امانم نمیدهد به دیوار چنگ می اندازم و انگار می افتم ... .

 

                                              لبتون خندون  

 

...

نوشته ی ستاره در ساعت ۱:٤٠ ‎ب.ظ در دوشنبه ۱٧ تیر ،۱۳۸٧

    پيام هاي ديگران()   لینک تگ ها:

محمد رسول الله

آسمان غضبناک غرید و شلاق خدا از میان ابر ها بر زمین نازل گشت ، گویی عرش هم بر زمینیان خشم گرفته باشد ! خشم نبود خدا از شعشعه ی وجود مردی از تبار آدمیان زمین و زمان را در رحمت و برگتی همیشگی شریک کرد ، و درب بخشش و آمرزش را گشود تا شیطان هم به وجد بیاید ، زانو بزند و در مقابلش طلب بخشش کند ، آری خدای رحمان به شیطان هم مجالی برای بازگشت داد  تا در نهایت بی آبرویی آبرومندانه باز گردد ... .

او آمد ... با آمدنش معجزه ی اسلام هم آمد ... او را محمد نامیدند ... امین لقبش دادند  به یمن وجود گوهر انسانیت در وجودش !

                                                                        ***

سلام : این متن من توی یه مسابقه برنده شد راستشاگه میدونستم مسابقش تا این حد جدیه حداقل یه کمی قشنگتر مینوشتم :دی

...

نوشته ی ستاره در ساعت ٧:۱۸ ‎ب.ظ در دوشنبه ۱٠ تیر ،۱۳۸٧

    پيام هاي ديگران()   لینک تگ ها:

تفاوت

دخترک از مادرش پرسید -  مامانی برام اون عروسک خوشگله رو میخری؟؟-         کدووم مامانی ؟؟-         همونی که راه میرفت... حرف میزد ... غذا میخورد ... تازه اسمم رو هم صدا میکرد ...-         آخه مامانی میخواستم اونی رو برات بخرم که ...-         نه نه نه من همونو میخوام  مامانی همونو میخوام ... (گریه)-         باشه مامان جون باشه عزیزم همون رو برات میخرم ، اون یکی رو برای تولدت بهت میدم ...دخترش را بوسید و به پختن کیکش ادامه داد ...زینگ ....زینگ ... زینگ ...زیییییییییییییییییییییییییییییییینگ-         مامانی باباییم اومد...-         الهی قربونت برم بدو در رو باز کن مامان -         باشدخترک نو پا با اشتیاق و در حالی که تلو تلو میخورد به طرف در دوید و در را بر روی پدر باز کرد ...-         سلام عسل من-         سلام بابایی ... خسته نباشی....-         قربون دختر لوسم برم تو هم خسته نباشی ....-         من خسته نیستم ولی مامانی خستس -         خب مامانی هم خسته نباشه ... اذیتش که نکردی؟؟نه بابا یی جونم تازشم براش .................................. که بسته ای بزرگ از پشت مرد آرام آرام پیدا شد ... و چشمان دخترک بار دیگر از ذوق برق زد -         اینم جایزه ی دخترم برای اینکه مامانش رو اذیت نکرده ...-         وااااااااااااااای بابایی مرسی مرسی ... مامانی بیا ببین بابام برام چی خریده ... وای بابایی...گفت و گوی بین دختر رو پدر در خانه ی شماره ی شش خیابان شانزدهم پاریس  ادامه داشت                                                                     *** -         نگاش کن ... کثیف بی ریخت رو ... آخه اینو چه به رستوران اومدن ؟؟؟!!!-         ولش کن بابا شامت رو بخور...-    آخه نمیتونم حالم رو بهم میزنه ...رومین پاشو ... پاشو بریم ... بریم یه جای دیگه ... هر جایی که اینو هم رنگاش نباشن ...بریم دیگه ..زن و مرد خوش لباس سریعا از میز فاصله گرفتند و به سمت در روانه شدند ... -         خانوم مرلین ... اتفاقی افتاده ؟؟!! چرا اینقدر عصبی هستین؟؟؟ نگهبان رستوران این حرفها را زد و به میز شماره ی 3 که خانوم و آقا رو ی آن بودند نگاهی کرد ...-         اوه ... شامتون رو هم که میل نکردین ... چی شده .. چیزی ناراحتتون کرده ؟؟؟-    ناراحتم کرده ؟؟!!! از رستوران شما بعیده آقای سیوا متاسفم متاسف حالا دیگه یه سیاه باید به خودش اجازه بده و بیاد توی رستوران ما سفید ها ؟؟؟!!! -    اوه بله ... بله ... خیلی معذرت میخوام .... راستش دیدم با نامزدشه .... گفتم بذار امروز روز به یاد موندنی و خوبی  باشه براشون ... میدونین که ..................... -         واقعا که ! میخوام با رییس رستوران صحبت کنم همین الان ...همسرش دستش را گرفت و گفت : آروم باش بتی مهم نیست ... خواهش میکنم کاری به کارشون نداشته باش ... بذار خوش بگذره بهشون ...زن که انگار اذیت کردنش گرفته بود ... لج کرد (!) ... دست مرد را کنار زد و گفت : من نمیتونم این موجودات کثیف و چرک رو تحمل کنم .... نگاهی به نگهبان کرد و گفت : رییس رستوران ...نگهبان که ترسیده بود شاید هم دلش میسوخت گفت : اما خانوم ... خفه شو .... نکنه تو هم با این کثیف های ولگرد دزد هم دستی ؟؟؟!!مرد نگهبان نگاهی به میز شماره ی 8 کرد ... قیافه یشان به هر چیزی میخورد جز دزدان ولگرد ... آهی کشید و گوشی تلفن را برداشت ... -         آقای بلاتوس ... خانوم مرلین با شما کار دارن ... گوشی را گذاشت ... نگاه پر معنایی  به زن کرد و : ایشون منتظر شما هستن ... و به دری اشاره کردزن و مرد از نگهبان جدا شدند و به طرف در اتاق رییس رفتد ...                                               ** نزدیک به 15 دقیقه بعد **زن با خوشحالی و در حالی که انگار دنیا را به او داده باشند بیرون آمد ... و به طرف میز شماره ی 3 رفت و جا خوش کرد ... رییس که حالا عصبانی بود بیرون آمد و به دو نگهبان دیگر اشاره کرد ... دو نگهبان جلو آمدند  و رییسشان آرام چیزهایی در گوششان زمزمه کرد ...  دو نگهبان با خشانت از رییس فاصله گرفتند و به طرف میز شماره ی 8 میز همان دو رنگین پوست رفتند ... چیزهایی را به مرد گفتند و به زور از سر جایش بلندش کردند رنگ چهره ی نامزدش در لحظه ای تغیر کرد ... شاید واژه ی گچ مناسب باشد ...دو سیاه پوست که حالا از سفید پوست های پر ادعا هم سفید تر شده بودند همراه دو نگهبان از رستوران خارج شدند . زن سفید پوست نیشخندی زد و به به بحث داغی که با همسرش راه انداخته بود دامه داد ... رییس نزدیک میز نگهبان اول شد و گفت : آقای سیوا از فردا به فکر کار دیگه ای باشین ...زن سیاه پوست از پشت شیشه ها نگاهی به زن سفید کرد و با خودش گفت : پنکیک های سفید پوستها ... هه                                                                                                                         ***

بیب بیب بیب ... بیب بیییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییی

 -         اه لعنتی چه خبرته ؟؟؟ -         سر آورده انگار ...-         بیام حالیت کنم اینجا شهره نه طویله ؟؟؟-         عجب آدم بی فرهنگی ....مردم شکایت میکردند ... برخی داد و بیداد میکردند و عده ای در جواب بوق های راننده بوق میزندند ....و راننده ،  راننده  که تنها به یک چیز فکر میکرد به مقصدش ....بیب بیب بیب بیب بیب ییب بیب بیب بیب بیب بیب بیب بیب بیب بیب بیب بیب بیب بیب بیب بیب بیب بیب بیب ...                    ***-         صدای چیه ؟-         نمیدونم ...-         انگار یه کسی داره گریه میکنه ...-         گریه ؟!!! به این شدت ؟!!! مگر اینکه تئاتر باشه (!!!!!!) کمی آنطرف تر در  روی  یک پل که ارتفاعی بیش از 20 متر داشت ، پسرک سرش را میان زانوانش پنهان کرده بود و شاید زار میزد ... به قول مردک داشت تئاتر بازی میکرد تئاتر زندگی یک درام به تمام معنا ... جای شکسپیر برای نوشتن شاهکاری تازه خالی ...!!!!جعبه هایی خالی در کنار پسرک به چشم می آمد ... به نظر می آمد دست فروش باشد ... دست فروش* شاید هم جان فروش* یک جان سخت جان فروش یک مرد بزرگ بچه سال به تمام معنا ... پسرکی که برای مادرش هم پدر بود ، هم برادر هم  فرزند * هم مادر...* و مادر ، مادر در اوج بیماری در خانه ای رنگین ...در سیرک... .در صحنه ی تئاتر.... در دور دست ها در جایی که باران هم برای باریدن در آنجا ناز میکند ، باران میبارد و معلوم نیست مادر جان سخت هم جان سخت هست یا نه ... رویی برای پسرک باقی نمانده که برگردد ... قرار بود دیروز 3 دلار فقط 3 دلار برای خریدن دارو های مادر جمع کند امروز دو روز است که این 2 دلار و 30 سنت هنوز تبدیل به سه دلار نشده... مادر تحمل کن پسرک جان سخت  میتواند .مادر تحمل کن....                                                         ***صدای نهیبی به گوش میرسد ... صدای انفجار ... *مهم نیست* ما به هر حال به کارمان ادامه میدهیم .... دوربین را از روی میز بر میدارم و از اتاق در میروم ، بوی باروت دارد خفه ام میکند خدا .... اینور خرابه ... آنور خرابه همه جا خرابه... نگاه کن ملت برای *نیم وجب زمین خدا* عجب گرد و خاکی راه انداخته اند!!نگاهی به آسمان میکنم ... انگار اینجا تنها خدایی که وجود دارد اسلحه است آخر ابر ها هم دارند به دختر بچه ی پنج، شش ساله  تیر شلیک میکنند ...* خجالت میکشم * سرم را پایین می اندازم ... آرزو میکنم این ماموریت لعنتی زود تر ته بکشد و من برگردم آخر* صبر من هم ته کشیده است* ... در حال و هوای خودم بودم که احساس کردم چیزی دارد شلوارم را از پایم در می آورد ... نگاهی میکنم... دختر بچه بود، همان بود، همان بود که ابر ها قلبش را نشانه گرفته بودند به عربی به من چیزی میگفت ... خودم را متمرکز کردم ... میگفت : کمکم کنید .. من کشتم ... من کشتم ... من انتقام گرفتم ... خدا بزرگتر است ... خدا ...... و به آسمان اشاره میکرد .... خوشحال بود ... آنقدر خوشحال بود که دیگر فرار را از یاد برده بود انگار من هم فرار از این قبرستان را فراموش کرده بودم  صدایی از سر کوچه توجه ام را جلب کرد ... سربازی ما را دید چیزی گفت و مانند گلوله ای به طرف ما شلیک شد ... در لحظه ای  دخترک را به بغل کشیدم و دویدم ... دویدم ... دویدم شاید دوی *N* متر سرعت بود ، همان لحظه بود که قسم خوردم اگر سالم برگشتم حتما در یک مسابقه ی دو شرکت می کنم ، بدون شک من فرا تر از نفر اول بودم .... من فقط به  دنبال در میگشتم ...فقط به  دنبال یک در میگشتم که باز کنم و پناه ببرم  پناه ببرم به خدایی که میدانم سرباز اسرائیلی  چیزی از آن نمیداند  پناه ببرم به خدایی که میدانم به کارهایمان میخندد .... پناه ببرم به خدایی که پشیمان است پشیمان است از آفرینش موجود بی اصلی مانند انسان ، انسان حیوان صفت .... یاد بچه هایم افتادم به  یاد همسرم یاد مارم به یاد دخترم که این آخر چقدر گریه کرد ... و در آن لحظه بود که فهمیدم گریه قبل از اینکه مال زنها باشد مختص مرد هاست ... ... ... ....                                                          ***چی بگم ؟! فقط تاسف بخور .... نه به داستان اول نه به داستان چهارم ... فقط تاسف بخور تو میتونی حس کنی من چی میگم تو میفهمی مردک خبر نگار رو ... تو میفهمی مرد عصبانی پشت رول اتومبیل رو تو دقیقا درک میکنی پسر بچه ی دست فروش رو تو حالیت میشه نامزد مرد سیاه پوست در یک لحظه چی کشیده هرچند خودت هیچوقت یک دست فروش یا یک سیاه پوست یا یک خبر نگار اعذام شده به فسطین نبودی هرچند تو هرگز یک موجود عصبانی که پشت فرمان یک خودرو نشسته و حرصش رو روی بوق ماشین خالی میکنه نبودی هرچند تو هرگز به جای یه دختر لوس که از کل دنیا فقط حالیش میشه عروسک چیه نبودی...تو همیشه و همیشه و همیشه خودت بودی ولی اینقدر درکش رو داری که بفهمی من چی میگم ... شاید تو هیچوقت تجربه ی خوابیدن زیر بارون رو نداشته باشی ولی میفهمی چه حس بدی داره ... تصور کن یه روز توی خونه ی خودت نخوابی ... تصور کن یه روز رفتی هتل یه هتل شیک و لوکس و ... یه جای بی نظیر شب موقع خواب نمیدونی چرا راحت نیستی روی تخت هی غلت میزنی از این شونه به اون شونه میشی ولی هر کاری میکنی راحت نیستی ... تو بهترین جای ممکن خوابیدی و راحت نیستی حالا بذار سطح افکار رو تخیلت رو ببرم بالا تر بیا از هتل بریم بیرون توی یک شب بهاری که آسمونش کاملا صافه و هوا عالیه تو باید توی ماشینت بخوابی صندلیت رو میخوابونی و سعی میکنی که چشمانت رو ببندی و حداقل وانمود کنی که خوابت برده نچ گویا خیال نداری بخوابی ... بیا از توی ماشین بریم بیرون همین شب بهاری و زیبا رو تصور کن ...نه اصلا چرا هر چی من بگم؟ هرچی که خودت دوست داری دوست داری شبش چه جوری باشه سعی کن شب سختی رو انتخاب نکنی چون تو قراره توی این هوا و این شب بخوابی توی چادر ... بذار سطح کار رو ببریم بالا تراجازه بده  بارون بباره مهم نیست تو توی چادری تو خیس نمیشی ولی با این حال شب مزخرفیه خدا کنه زود تر تموم بشه و تو وسائلت رو جمع کنی و بزنی به چاک ... دیگه نمیخوام اذیتت کنم و ازت بخوام بری بیرون و زیر بارون روی کارتن با شکم گرسنه بخوابی اذیتت نمیکنم امشب راحت بخوام و فقط دعا کن که همونطور که من تو رو اذیت نمیکنم و نمیخوام بیشتر از این ذهنت درگیر مشکلای دیگران بشه دنیا  هم مردم رو اذیت نکنه و راحتشون بذاره ... منظورم رو که از دنیا میفهمی ....آره تو میفهمی من میدونم تو کاملا درک میکنی ....  خوب بخوابی ...  ...

نوشته ی ستاره در ساعت ٧:٥٩ ‎ب.ظ در چهارشنبه ۱۱ اردیبهشت ،۱۳۸٧

    پيام هاي ديگران()   لینک تگ ها: